Literatuurlijst

 

Akwa GGZ. (2018). Diagnostiek en behandeling van suïcidaal gedrag. GGZ Standaarden. https://www.ggzstandaarden.nl/zorgstandaarden/diagnostiek-en-behandeling-van-suicidaal-gedrag

Asay, T. P., & Lambert, M. J. (1999). The empirical case for the common factors in therapy: Quantitative findings. In M. A. Hubble, B. L. Duncan, & S. D. Miller (Eds.), The heart and soul of change: What works in therapy (pp. 23–55). American Psychological Association.

Beeres, M. (2019). KOP-model nu ook voor huisartsen. Huisarts en Wetenschap. https://doi.org/10.1007/s12445-019-0224-6

Bordin, E. S. (1979). The generalizability of the psychoanalytic concept of the working alliance. Psychotherapy: Theory, Research & Practice, 16(3), 252–260. https://doi.org/10.1037/h0085885

Colijn, S., Snijders, J. A., & Trijsburg, R. W. (Reds.). (2003). Leerboek integratieve psychotherapie. De Tijdstroom.

Costa, P. T., Jr., & McCrae, R. R. (1992). Revised NEO Personality Inventory (NEO-PI-R) and NEO Five-Factor Inventory (NEO-FFI) professional manual. Psychological Assessment Resources.

De Groot, M., & De Winter, R. F. P. (2020). Beoordeling van suïciderisico. AccreDidact.

de Vogel, V., de Vries Robbé, M., Bouman, Y. H. A., Chakhssi, F., & de Ruiter, C. (2013). Innovatie in risicotaxatie van geweld: De HCR-20V3. Gedragstherapie, 46, 107–118.

Douglas, K. S., Hart, S. D., Webster, C. D., & Belfrage, H. (2014). Historical-Clinical-Risk Management-20, Version 3 (HCR-20V3): Development and overview. International Journal of Forensic Mental Health, 13(2), 93–108. https://doi.org/10.1080/14999013.2014.906519

Gelso, C. J., & Carter, J. A. (1985). The relationship in counseling and psychotherapy. The Counseling Psychologist, 13(2), 155–243. https://doi.org/10.1177/0011000085132001

Jaspers, J. P. C., Van Asma, M. J. O., & Van den Bosch, R. J. (1989). Coping en psychopathologie: Een overzicht van theorie en onderzoek. Tijdschrift voor Psychiatrie, 31(9), 587–599.

Lambert, M. J. (1992). Psychotherapy outcome research: Implications for integrative and eclectic therapists. In J. C. Norcross & M. R. Goldfried (Eds.), Handbook of psychotherapy integration (pp. 94–129). Basic Books.

Macneil, C. A., Hasty, M. K., Conus, P., & Berk, M. (2012). Is diagnosis enough to guide interventions in mental health? Using case formulation in clinical practice. BMC Medicine, 10, Article 111. https://doi.org/10.1186/1741-7015-10-111

National Institute for Health and Care Excellence. (2022). Self-harm: Assessment, management and preventing recurrence(NICE Guideline NG225). https://www.nice.org.uk/guidance/ng225

Nederlands Huisartsen Genootschap. (2023). Somatisch onvoldoende verklaarde lichamelijke klachten (SOLK) (NHG-Standaard M102; oorspronkelijk gepubliceerd 2013). https://richtlijnen.nhg.org/standaarden/somatisch-onvoldoende-verklaarde-lichamelijke-klachten-solk

Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie. (2025). Suïcidaliteit. Richtlijnendatabase. https://richtlijnendatabase.nl/richtlijn/su_cidaliteit/startpagina_-_su_cidaliteit.html

Norcross, J. C., & Wampold, B. E. (2011). Evidence-based therapy relationships: Research conclusions and clinical practices. Psychotherapy, 48(1), 98–102. https://doi.org/10.1037/a0022161

Peters, S. W. (2020). Case formulation and intervention: Application of the Five Ps framework in substance use counseling. The Professional Counselor, 10(3), 327–336. https://doi.org/10.15241/swp.10.3.327

Porges, S. W. (2011). The polyvagal theory: Neurophysiological foundations of emotions, attachment, communication, and self-regulation. W. W. Norton.

Racine, N. M., Pillai Riddell, R. R., Khan, M., Calic, M., Taddio, A., & Tablon, P. (2016). Systematic review: Predisposing, precipitating, perpetuating, and present factors predicting anticipatory distress to painful medical procedures in children. Journal of Pediatric Psychology, 41(2), 159–181. https://doi.org/10.1093/jpepsy/jsv076

Rijnders, P., Cox, M., & Starmans, R. (2018). Psychische klachten in de huisartsenpraktijk: Werken met het KOP-model. Boom.

Rijnders, P., & Heene, E. (2015a). Het KOP-model: Een generalistische richtlijn voor de basis-GGZ. GZ-Psychologie, 5, 26–29. https://www.boom.nl/media/3/kop-model_artikel_gz-psychologie.pdf

Rijnders, P., & Heene, E. (2015b). Het KOP-model: Een manier van denken, kijken en werken. Directieve Therapie, 35(1), Artikel 4. https://www.directievetherapie.nl/artikelen/jaargang35/het-kop-model-35-1-4/

Rijnders, P., & Heene, E. (Reds.). (2021). Handboek KOP-model: Kortdurende psychologische interventies voor de basis-ggz (3e dr.). Boom.

Rogers, C. R. (1957). The necessary and sufficient conditions of therapeutic personality change. Journal of Consulting Psychology, 21(2), 95–103. https://doi.org/10.1037/h0045357

Scheepers, F. (2021). Mensen zijn ingewikkeld: Een pleidooi voor acceptatie van de werkelijkheid en het loslaten van modeldenken. De Arbeiderspers.

Starmans, R., Rijnders, P., & Cox, M. (2018). Methodisch werken met het KOP-model bij psychische klachten. Huisarts en Wetenschap, 61(11), 37–39. https://doi.org/10.1007/s12445-018-0321-y

Van Dale Uitgevers. (2016). Van Dale groot woordenboek van de Nederlandse taal (15e dr.). Van Dale Uitgevers.

Van Os, J. (2014). De DSM-5 voorbij!: Persoonlijke diagnostiek in een nieuwe ggz. Diagnosis Uitgevers.

Vandereycken, W., & Van Deth, R. (2003). Psychotherapie: Van theorie tot praktijk. Bohn Stafleu van Loghum.

Zimmerman, M., Morgan, T. A., & Stanton, K. (2018). The severity of psychiatric disorders. World Psychiatry, 17(3), 258–275. https://doi.org/10.1002/wps.20569